Nad jeziorem, nie tylko obok niego
Większość odwiedzających północny brzeg Jeziora Thun zostaje na poziomie wody, przemieszczając się między Sigriswil i Merligen albo płynąc statkiem między Thun a Interlaken. Beatenberg oferuje coś innego: leży na półce skalnej niemal 500 metrów nad linią brzegową, bez dojazdu drogowego od strony wody na tyle wygodnego, by większości opłacało się jechać samochodem. Zamiast tego wspinaczkę wykonuje kolejka linowo-terenowa, a z wioski drugi wyciąg jedzie dalej, aż na Niederhorn — szczyt na wysokości 1950 metrów z naprawdę dziką populacją kozic i szlakiem grzbietowym, którym niemal nikt z jednodniowych gości Interlaken nie chodzi.
Dwie połówki tego celu podróży — Jaskinie Świętego Beatusa nisko przy jeziorze i Niederhorn na górze — leżą blisko siebie, ale funkcjonalnie to zupełnie różne wycieczki. Jaskinie pasują na deszczowy poranek albo na wyjazd z małymi dziećmi. Niederhorn wymaga pogodnego dnia i porządnych butów. Połączenie obu w jeden dzień jest możliwe, ale długie; większość osób wybiera jedno, albo rozdziela je na dwie osobne wizyty z Interlaken.
Droga w górę: statek, kolejka, wyciąg
Bramą wjazdową jest Beatenbucht, niewielka przystań na północnym brzegu Jeziora Thun, do której dopływają rozkładowe statki kursujące na trasach rejsów po Jeziorze Thun z Interlaken West lub Thun, albo dociera się autobusem regionalnym, jeśli ktoś woli pominąć wodę. Z Beatenbucht kolejka Beatenbergbahn wciąga pasażerów po stromym, zalesionym zboczu do wioski Beatenberg w około siedem minut. To prawdziwa kolejka, nie turystyczny gadżet — mieszkańcy używają jej na co dzień jako połączenia z dnem doliny, a kursuje ona cały rok według stałego rozkładu, a nie tylko w sezonie.
Sam Beatenberg to długa, wąska wioska rozciągnięta wzdłuż tarasu, o niespiesznej, nieco staroświeckiej atmosferze wakacyjnej wsi, jaką wiele bardziej ruchliwych miejscowości wokół Interlaken już utraciło. Z górnej części wioski przejmuje gondola Niederhornbahn, wjeżdżając przez pastwiska i las na stację szczytową Niederhorn w około 15 minut. Cała droga od przystani w Beatenbucht na szczyt — kolejka plus gondola, z krótkim spacerem lub minibusem między stacjami — zajmuje około pół godziny, oprócz czasu, jaki zajął dojazd statkiem lub autobusem do samego Beatenbucht.
Jeśli wyjeżdżacie z centrum Interlaken, liczcie na blisko godzinę od drzwi do drzwi, a przed wyjazdem sprawdźcie terminy działania Niederhornbahn: podobnie jak większość mniejszych kolejek w regionie, zamyka się ona na planowaną rewizję wiosną i jesienią, a poza lipcem i sierpniem może kursować w skróconych godzinach. Przewodnik po kolejkach linowych i kolejkach linowo-terenowych wyjaśnia, jak działają te połączenia ogólnie, jeśli wolicie poznać mechanikę raz, zamiast trasa po trasie.
Jaskinie Świętego Beatusa i ich podziemna rzeka
Niżej, koło osady Sundlauenen na tym samym brzegu jeziora, Beatushöhlen — Jaskinie Świętego Beatusa — wcinają się w wapień za wodospadem. Legenda głosi, że mieszkał tu pustelnik Beatus, który wypędził stąd smoka; pewne jest natomiast to, że system jaskiń jest naprawdę rozległy, a podziemna rzeka przez tysiące lat wyrzeźbiła głębokie korytarze w górze. Dla zwiedzających otwarty jest odcinek około kilometra ścieżki, prowadzący wzdłuż strumienia obok stalaktytów, niewielkich komór i kilku punktów widokowych z powrotem w stronę wodospadu przy wejściu, zanim dostępna część się kończy, a reszta zbadanego systemu — kilka kolejnych kilometrów — ciągnie się dalej nieoświetlona i niedostępna za barierą.
To atrakcja komercyjna, nie dzika jaskinia: ścieżki są utwardzone, oświetlone i zaopatrzone w poręcze, a przy wejściu znajduje się niewielkie muzeum poświęcone historii odkrycia miejsca, a także restauracja i sklep z pamiątkami, które w lecie robią dobry interes na grupach autokarowych. Bilet wstępu dla dorosłego kosztuje około 20 CHF, dostępne są też bilety rodzinne i łączone; a bilet bez kolejki przy kasie, obejmujący jaskinie i muzeum pozwala uniknąć czekania w kolejce przy kasie w ruchliwe popołudnie, co warto rozważyć, jeśli przybywacie porannym statkiem, kiedy naraz ląduje kilka grup wycieczkowych. Jeśli wolelibyście zobaczyć jaskinie w ramach wycieczki po jeziorze niż jako osobną wyprawę, rejs łączący przeprawę statkiem z wejściem do jaskiń i piknikiem nad jeziorem zawiera w jednej rezerwacji zarówno transport, jak i bilet.
Szczerze mówiąc: jaskinie są przyjemne, ale nie zapierające dech w piersiach jak wielkie europejskie jaskinie turystyczne, ścieżka jest krótka jak na tę cenę, a kompleks sklepu z pamiątkami i restauracji przy wejściu wydaje się bardziej nastawiony na autokary niż na podróżujących samodzielnie. To solidna opcja na deszczowy dzień i dobra propozycja dla rodzin — przewodnik po Interlaken w złej pogodzie wymienia je obok innych krytych i częściowo krytych rozwiązań w regionie — ale nie oczekujcie przeżycia prawdziwej wyprawy speleologicznej.
Niederhorn: szczyt na wysokości 1950 metrów
Niederhorn to zupełnie inny rodzaj atrakcji: prawdziwy alpejski punkt widokowy, niższy i mniej zatłoczony niż Jungfraujoch czy Schilthorn, ale z panoramą, która przebija swoją skromną wysokość. Ze stacji szczytowej roztacza się wyraźny widok przez Jezioro Thun na pasmo Stockhorn po przeciwnej stronie, a spojrzenie na wschód odsłania Eiger, Mönch i Jungfraujoch ponad grzbietami wokół Interlaken — w pogodny dzień to być może lepsze ujęcie trzech wielkich szczytów Oberlandu Berneńskiego w jednym kadrze niż z Harder Kulm, po prostu dlatego, że Niederhorn jest wystarczająco daleko, by zmieścić wszystkie trzy bez wyginania szyi.
Przy stacji szczytowej znajduje się restauracja, Berggasthaus Niederhorn, serwująca typowe alpejskie menu z rösti, zupą i ciastem, a jej taras zapełnia się szybko w słoneczne weekendy. Poniżej restauracji krótka sieć ścieżek okrąża bezpośrednie otoczenie szczytu — dość łatwa dla większości poziomów sprawności i popularna wśród rodzin realizujących wycieczkę w stylu przewodnika po łatwych, płaskich spacerach wokół Interlaken, skoro wyciąg wykonuje całe wznoszenie, a spacer na górze jest niemal równy.
Kozice z Niederhorn
Szczegół, który wyróżnia Niederhorn spośród większości innych punktów widokowych wokół Interlaken, to kolonia kozic. Kozice alpejskie — Steinböcke, z ich ciężkimi, zagiętymi do tyłu rogami — zostały w Szwajcarii wytępione na początku XIX wieku i reintrodukowane z włoskiej populacji od początku XX wieku. Grupa zamieszkuje zbocza poniżej szczytu Niederhorn od dziesięcioleci i, w przeciwieństwie do wielu obietnic obserwacji dzikiej przyrody w materiałach turystycznych, ta zwykle się spełnia: strażnicy monitorują stado, a w cieplejszych miesiącach niewielkie grupy kozic są powszechnie widywane na otwartych zboczach zaledwie kilkaset metrów od górnej stacji, czasem na tyle blisko, że można zrobić przyzwoite zdjęcie bez długiego obiektywu.
Nie ma gwarancji — to dzikie zwierzęta, nie wybieg w zoo, i przemieszczają się wraz z porą roku, spędzając więcej czasu wyżej i dalej od wyciągów w upalne lato, a schodząc bliżej pastwisk wiosną i jesienią. Wczesny poranek i wczesny wieczór dają lepsze szanse niż środek gorącego popołudnia. Jeśli dzika przyroda jest głównym powodem wizyty, przewodnik o dzikiej przyrodzie i świstakach zawiera więcej informacji, gdzie jeszcze w regionie ich szukać, w tym o koloniach świstaków, które łatwiej znaleźć na niektórych wyższych szlakach.
Wędrówka granią na Gemmenalphorn
Dla każdego, kto ma porządne buty i kilka godzin do dyspozycji, szlak grzbietowy prowadzący od Niederhorn na zachód w stronę Gemmenalphorn (2064 m) to najlepsza wędrówka w tej części celów podróży nad Jeziorem Thun, na którą niemal nikt z Interlaken się nie wybiera.
Ścieżka biegnie otwartą, trawiastą granią z opadami po obu stronach — stroma, lecz nietechniczna, i nieeksponowana w sensie wspinaczkowym, choć nie jest to spacer dla kogoś, kto źle się czuje na wąskim terenie z widokiem prosto w dół na jezioro po jednej stronie. Na trasę powrotną od stacji szczytowej Niederhorn należy liczyć od dwóch do dwóch i pół godziny w spokojnym tempie, z prawdziwą nagrodą na końcu: z Gemmenalphorn widać jednocześnie Jezioro Thun i Jezioro Brienz, z Interlaken leżącym w przerwie między nimi.
To wysokogórskie pastwiska wykorzystywane latem do wypasu, więc trzeba liczyć się z bramkami, czasem z bydłem, a ścieżki potrafią być naprawdę mokre lub śliskie po deszczu nawet w lipcu. W praktyce to trasa wyłącznie letnia — śnieg w cięższy rok potrafi zalegać do czerwca, a wyciąg dowożący na początek trasy i tak nie działa zimą. Dla piechurów porównujących tę trasę z innymi grzbietowymi szlakami regionu, przewodnik najlepsze jednodniowe wędrówki z Interlaken stawia ją obok tras takich jak grań Hardergrat, która jest dłuższa, trudniejsza i znacznie bardziej eksponowana niż ta.
Jeśli wolicie mieć na miejscu lokalną wiedzę zamiast samodzielnie odnajdywać drogę granią, wędrówka z przewodnikiem na grań Rothorn nad Sigriswil z lokalnym górskim przewodnikiem prowadzi przez podobny teren po tej samej stronie jeziora, z wyznaczaniem trasy i tempem przejętym za was.
Ceny i godziny otwarcia
| Co | Cena (dorosły, CHF) | Typowe godziny |
|---|---|---|
| Kolejka Beatenbergbahn (Beatenbucht–Beatenberg), w obie strony | ~14 | Cały rok, mniej więcej 07:00–19:00, krócej zimą |
| Wyciąg Niederhornbahn, w obie strony | ~48 | Od końca maja do końca października, zamknięty na rewizję wiosną i jesienią |
| Wstęp do Jaskiń Świętego Beatusa z muzeum | ~20 | Od końca marca do końca października, mniej więcej 10:30–17:00 |
| Statek po Jeziorze Thun, Interlaken West–Beatenbucht | ~20 | Rejsy według rozkładu, ograniczone poza latem |
Ceny zmieniają się z roku na rok i wraz z kursami walut, więc traktujcie je jako punkt odniesienia, nie ostateczną ofertę. Posiadacze Swiss Travel Pass lub regionalnego Berner Oberland Pass mogą liczyć na wyraźne zniżki lub darmowy przejazd statkiem i kolejką; przewodnik po Swiss Travel Pass wyjaśnia, które przepustki obejmują które z tych połączeń, ponieważ zakres pokrycia na mniejszych kolejkach górskich różni się bardziej, niż można by się spodziewać.
Kiedy jechać
Od czerwca do września to pewne okno na pełną kombinację — jaskinie, wyciąg i wędrówka granią działają wszystkie naraz, kozice są lepiej widoczne na niższych zboczach, a długie godziny dzienne pozwalają połączyć tę wycieczkę z innym przystankiem nad jeziorem, na przykład starym miastem Thun lub Spiez w drodze powrotnej.
Sezon przejściowy (maj i październik) wciąż może się sprawdzić w przypadku jaskiń, które działają według własnego, osobnego rozkładu, ale przed zaplanowaniem dnia wokół szczytu warto sprawdzić dokładne terminy działania Niederhornbahn — podobnie jak większość mniejszych kolejek w regionie, zamyka się ona na okno konserwacyjne, które co roku nieco się przesuwa, a dotarcie do zamkniętej stacji po połączeniach kolejką i statkiem to błąd potrafiący zepsuć cały dzień, którego warto uniknąć. Przewodnik o tym, kiedy otwierają i zamykają się kolejki górskie — lub, jeśli ten link przekieruje gdzie indziej, ogólny przewodnik najlepszy czas na wizytę w Interlaken — warto sprawdzić na tydzień przed wyjazdem.
Zima całkowicie zamyka wyciąg na Niederhorn i ogranicza przydatność kolejki, bo po zamknięciu szczytu w Beatenbergu niewiele zostaje do roboty; jaskinie także skracają swój sezon. Jeśli objazd przez Beatenberg pasuje do dłuższego pobytu, wpisuje się naturalnie w trzydniową trasę dwóch jezior i wiosek, łącząc go z wybrzeżami Thun i Brienz w sąsiednie dni.
Beatenberg i Niederhorn: odpowiedzi na wasze pytania
Jak dojechać do Jaskiń Świętego Beatusa z Interlaken?
Skorzystajcie ze statku po Jeziorze Thun lub autobusu regionalnego do przystani Beatushöhlen koło Sundlauenen, na północnym brzegu między Interlaken a Beatenbucht. To osobny przystanek, inny niż kolejka Beatenbergbahn, która odjeżdża z samego Beatenbucht, kawałek dalej wzdłuż brzegu.
Czy warto odwiedzić Jaskinie Świętego Beatusa?
To solidna, choć komercyjna, opcja — oświetlona ścieżka długości około kilometra wzdłuż podziemnej rzeki, z muzeum i restauracją przy wejściu. Pasują bardziej na deszczowy dzień albo rodzinną wycieczkę niż dla kogoś liczącego na dramatyczne przeżycie speleologiczne, a cena wydaje się nieco wysoka jak na długość zwiedzania.
Ile kosztuje wyciąg na Niederhorn?
Bilet powrotny kosztuje mniej więcej 48 CHF dla dorosłego, oprócz opłaty za kolejkę Beatenbergbahn z Beatenbucht. Posiadacze Swiss Travel Pass i przepustek regionalnych zwykle otrzymują zniżkę; przed wyjazdem sprawdźcie zakres pokrycia, bo różni się w zależności od przepustki.
Czy naprawdę można zobaczyć kozice na Niederhorn?
Tak, i to bardziej niezawodnie niż w przypadku większości obietnic obserwacji dzikiej przyrody w regionie. Stado zamieszkujące zbocza koło stacji szczytowej pasie się w cieplejszych miesiącach, najlepiej widoczne wcześnie rano lub późnym popołudniem. To dzikie zwierzęta, więc nic nie jest gwarantowane, ale obserwacje są na tyle częste, że kolonia jest jedną z głównych atrakcji Niederhorn.
Czy szlak grzbietowy na Gemmenalphorn jest trudny?
Jest miejscami stromy, z opadami po obu stronach, ale nietechniczny ani niewspinaczkowy. Sprawni piechurzy w porządnych butach powinni bez problemu pokonać dwu-dwuipółgodzinną trasę powrotną; nie nadaje się dla osób źle znoszących eksponowany teren ani dla małych dzieci.
Czy Beatenberg jest otwarty zimą?
Wioska i kolejka Beatenbergbahn działają cały rok, ale wyciąg Niederhornbahn i szlak grzbietowy zamykają się na zimę, a Jaskinie Świętego Beatusa znacznie skracają swój sezon. Zima nie jest porą, wokół której warto planować tę wycieczkę.
Czy można połączyć jaskinie i Niederhorn w jeden dzień?
To możliwe, jeśli zaczniecie wcześnie — statek do jaskiń, potem do Beatenbucht po kolejkę i wyciąg — ale to długi dzień, gdy doliczyć czas w kolejkach i na przesiadkach. Większości odwiedzających lepiej wybrać jeden cel, a jeśli czas pozwoli, wrócić innego dnia po drugi.
Czy warto jechać kolejką z Beatenbucht tylko dla niej samej?
To prawdziwe, codzienne połączenie transportowe, a nie atrakcja turystyczna, ale widoki na Jezioro Thun podczas wjazdu są na tyle dobre, że uzasadniają przejazd nawet bez kontynuowania na Niederhorn, zwłaszcza dla tych, którzy wolą kolejki linowo-terenowe od bardziej zatłoczonych gondoli gdzie indziej w regionie.
